بیانیه طرح صفای سعی 1390 (جمعیت دانشجویی – مردمی امام علی (ع))
نامش هاجر است و اسماعیل اش گرسنه و تشنه پای بر زمین می کوبد...
صدای فریاد یاری خواهی اش از حجاز شهر به گوش می رسد.
چشم دل بگشا؛
اسماعیل را بنگر، او هنوز زنده است. کودک هنوز نفس می کشد؛ تا فرصت باقی هست، بشتاب.
کعبه آنجا نیست که سنگی سیاه نشانه ی راهش باشد؛ کعبه همین جاست. همین جا که اسماعیل کوچک پای می کوبد.
اینجا آب حیات هست، زمزم هست؛ خدا هست.
هاجر اما پیدایش نیست!؟
نه!
اسماعیل اش را رها نکرده است؛ بلکه برای جستن آبی کمی آن سو تر هروله می زند.
***
ما اسماعیل مان را یافته ایم و صدای اش را شنیده ایم.
صدای پای کوبیدن اش را بر زمین سوزان حجاز شهرمان شنیده ایم.
این صدای پای اسماعیل کوچک است که راه کعبه را می نمایاند؛ راه خانه خدا را...
***
ما دانشجویان جمعیت امداد دانشجویی – مردمی امام علی (ع)، دست در دست حاجیانی که از زیارت خانه کعبه بازگشته اند و دعوت ما را پاسخ گفته اند،
کمر همت بسته ایم تا هاجرها و اسماعیل ها را در تنهایی های شهرمان بشناسیم و به یاری شان بشتابیم.
ما برای حجی دیگرگونه قیام کرده ایم.
حجی که نشانه ی قبول اش، لبخند اسماعیل کوچک زمان ماست،
و لبیکش، پاسخی است بر اشک های لرزان مادری تنها مانده در این سرزمین حجاز گونه ی سوزان.
امروز ما پیمان می بندیم که:
- خودمان را در برابر فریاد یاری خواهی و صدای ناله ی کودکان یتیم و هروله مادران تنها مانده شهرمان مسئول بدانیم.
- برای کاهش مشکلات و سختی های بانوان سرپرست خانوار و فرزندان شان بهترین کاری را که از دستان مان بر بیآید انجام دهیم.
- امنیت و آرامش را به خانواده های محرومین شهرمان هدیه دهیم.
- برای توانمند سازی بانوان سرپرست خانوار تلاش کنیم.
- هزینه های تجملاتی خویش را کاهش دهیم و آنها را صرف کودکان یتیم و زنان محروم شهرمان کنیم.
- صدای ناله های هاجرها و اسماعیل های زمان خویش را به گوش جامعه مان برسانیم.
این است حج ما و قیام ما و لبیک ما،
لبیک ما به پای کوبیدن اسماعیل کوچک و هروله ی مادر تنها مانده اش بر خاک حجاز شهرمان.
امروز لباس احرامی به تن کردیم که در آمدنی ندارد تا هرگاه که کودک یتیمی هست که تشنه و گرسنه بر زمین پای می کوبد و مادری که سراسیمه هروله می زند و برای کودکش آبی می جوید.
اکنون قیام کنید و لبیک بگویید که حج ما از امروز آغاز می شود. قیام کنید.
«لبیک اللهم لبیک، لبیک لا شریک لک لبیک، ان الحمد و النعمته، لک و الملک، لا شریک لک لبیک...»
